Caro Bridts

‘Tien voor Tour’ een jaar laterJuli 2010, tien mensen die geselecteerd werden voor een gezondheidsproject van Bond Moyson Oost-Vlaanderen reden L’Etape du Tour - www.letapedutour.com - 181 km van Pau naar Tourmalet. Er werd tien maanden intensief getraind onder de professionele begeleiding van het UZ Gent, en de Vlaamse Wielerschool. Ik had misschien vijf keer op een racefiets gezeten en had een simpele fietscomputer. Maar we kregen te horen dat we op hartslag en in hartslagzones zouden moeten trainen. Daar had ik nog nooit van gehoord. Met de Polar CS400 kan je verschillende hartslagzones instellen. Onze persoonlijke hartslagzones werden tijdens een inspanningstest op de sportmedische dienst van UZ GENT achterhaald. Ik werd snel vetrouwd met begrippen als hersteltraining, intervaltraining, intensieve training en het belang van de bijbehorende hartslagzones.Mijn leven is totaal veranderd met dit project. Ik ben 15 kg lichter, mijn uithouding is veel beter geworden, mijn hartslag ligt lager dan vroeger en ik geniet van het sporten. Ik geniet van het fietsen omdat ik geleerd heb om op een goeie verantwoorde manier te fietsen, met hartslagmeting, fietsen aan een bepaalde trapfrequentie, …..Vooral het gebruik van de hartslagmeter vind ik persoonlijk heel belangrijk. Ik ben 47 jaar. Op 11 juli 2011 heb ik samen met een paar fietsvrienden terug deelgenomen aan L’Etape du Tour 2011. Deze keer een rit van 112 km met beklimming van de Col du Télégraphe, de Col du Galibier en als kers op de taart, de Alpe D’Huez. Ik heb tijdens alle beklimmingen van die dag vertrouwd op mijn hartslagmeter. Ik ben niet boven de 164 bpm gegaan. In het begin heb ik er velen zien voorbij steken en dan is het even op de tanden bijten om er niet achteraan te gaan.Maar op de Galibier, na Plan Lachat, was het mijn beurt om anderen voorbij te steken. Mijn tempo was niet veranderd. Ik trapte dezelfde cadans als op de Télegraphe - tussen 43 en 48 rpm - niet snel, maar voor mij snel genoeg. Mijn hartslag was nog steeds goed onder controle, niet boven 164 bpm. Ik zat goed terwijl er al velen met de fiets in de hand naar boven aan het stappen waren (ja, ook jongere mensen).In de afdaling niet meer naar de Polar gekeken. Het ging vlot aangezien het parcours ook autovrij is die dag. Daarna Alpe D’Huez met zijn eerste vier km’s aan gemiddeld 10% en een brandende zon. Ook hier de trouwe fietscompagnon af en toe in oog houden en zien wat die aangeeft. Ik heb er 2u19 over gedaan om de Alpe D’Huez te bedwingen maar dankzij mijn Polar CS400 ben ik nooit in het rood gegaan.... enkel tijdens de laatste drie km’s. Ik wou koste wat het kost binnen de tijdslimiet binnenkomen. En ja hoor, het is gelukt met een HRmax van 176 bpm. Ik had nog een beetje reserve.We kijken nu al uit naar de volgende editie van L’Etape du Tour of wie weet doen we ooit de fameuze Marmotte. Eén zaak staat vast. Wat we ook doen, we vertrouwen op onze Polar. Misschien heb ik me tegen dan wel de nieuwe CS500 aangeschaft…..Ik blijf zeker fietsen zolang mijn fysiek en gezondheid het toelaten. Mijn fietscomputer zal daarbij altijd een belangrijk hulpmiddel blijven, daarvan ben ik overtuigd!Dankzij het project ‘Tien voor Tour’ van Bond Moyson, de Vlaamse Wielerschool, UZ Gent en zeker ook mede dankzij Polar heb ik al twee jaar na elkaar een officiële dagetappe van de Ronde van Frankrijk uitgereden en fantastische bergen beklommen…wie weet waar dit zal eindigen. Ik hoop er nog een aantal te mogen trotseren. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe ik me voelde tijdens de beklimming van de Galibier en Alpe D’Huez maar ook geen om de gevoelens te vertellen als ik over de streep reed!Joehoeee en hop naar de volgende uitdaging….met Polar natuurlijk.Caro