François Vanwetswinkel

Stoppen of doorgaan.......
Na een jarenlange activiteit van sporten kreeg ik in augustus te horen dat ik een longtumor had. Ik was compleet van de kaart. Mijn hobby's; fietsen, wandelen, lopen en mountainbiken ik zag het allemaal verdwijnen als sneeuw voor de zon.
De eerste weken waren zwaar op fysiek en mentaal gebied. Na de eerste chemo was ik een wrak. Ik kon amper nog fietsen of wandelen en was compleet buiten adem als ik de trap op moest. Ik zag het niet meer zitten en had alle hoop op sporten al opgegeven.
Voor mijn verjaardag in oktober nam ik mij het voornemen om toch opnieuw te proberen sporten. Ik kocht mij een fietstrainer voor binnen samen met een Polar fietscomputer CS200cad met hartslagcontrole. Dit was noodzakelijk om de controle te behouden over mijn inspanningen.
De eerste keer was een echte marteling maar ik hield vol. Tussen de chemobeurten door begon het steeds vlotter te draaien, mijn conditie was verbeterd. Dan heb ik de stap gezet om terug buiten op de weg te trainen. Dit viel geweldig mee. In mijn chemo-vrije week fietste ik 200km. Ik was dolgelukkig. De andere weken beperkte ik mij om binnen te trainen. Door het fietsen kan ik nu ook terug wandelingen maken van 2 uur, gewoon zalig!
Het lopen zal nog moeten wachten. Maar de zin is er al.
Na de chemo? Ik ben blij dat ik de beslissing genomen heb om verder te doen al was het niet altijd even makkelijk. De dokter was verwonderd dat ik 200km kon fietsen. Op mijn vraag voor revalidatie in het hospitaal had hij een maand ervoor nog gezegd dat ik moest rusten! Mijn lichaam en geest vroegen echter om beweging. Dankzij mijn initiatief en mijn hartslagmeter kan ik nu een vrij normaal leven lijden. Ik hoop dat dit zo blijft evolueren en ik volgend jaar weer in de groep kan meefietsen.
Dit is wat ik het liefste doe. Daar blijf ik voor vechten. Fietsen in Haspengouw of Nederlands Limburg met vrienden, daar doe ik het voor. Ik kan niet zonder. Mijn hart slaat voor beiden.
Nog 2 maal chemo en dan is er volgend jaar...
Francois