Lynn De Bruyker

Op 20 september dit jaar ben ik de Mont Ventoux gaan beklimmen.
Ik heb twee kleine kindjes thuis, waardoor ik voorlopig geen drie maal in de week kan gaan trainen. Gans de zomer moest ik het stellen met één training per week. Altijd heb ik mijn Polar S210 daarbij gebruikt. In de club reed ik vooraan tot ik aan mijn limiethartslag (173) kwam en dan liet ik me uitzakken in de groep tot ik weer gerecupereerd was (hartslag rond 135). Daarna ging ik weer kop trekken. Een heel goeie intervaltraining. Ging ik alleen fietsen dan testte ik bij welke hartslag ik het langst bergop kon rijden. Dat bleek 160 slagen te zijn.
Op 20 september heb ik 26 km fantastisch geklommen. Mijn hartslag perfect op 160 kunnen houden de eerste 20 km. Daarna naar 170-175, maar vanaf dan is het nog 6 km steiler klimmen. Ook dat ging perfect. Ik ben als vrouw met weinig voorbereiding boven gekomen in net geen twee uur. Heel goed vind ik zelf! En dat dankzij de perfecte begeleiding van mijn trainingsmaatje, mijn Polar. Reeds 14 jaar heb ik hem altijd aan als ik ga lopen of fietsen en je ziet dat de jarenlange begeleiding zijn vruchten afwerpt. Door mijn Polar ken ik perfect mijn grenzen, en weet ik ook hoe ik ze kan verleggen!